
sun24.pl Dziób z pomarańczową nasadą
i zielonkawym czubkiem. Cale upierzenie
kropiatki sprawia wrażenie bardzo czystego,
jakby świeżo „pomalowanego\". Postawa
pochylona; często kiwa ogonkiem. Kropiatka
prowadzi bardzo skryty tryb życia; potrafi pływać,
ale robi to bardzo rzadko, przynajmniej
za dnia. Zaskoczona na otwartej przestrzeni
biegnie bijąc skrzydłami w gęstwinę, gdzie
- dzięki silnie spłaszczonemu bocznie tułowiowi
- potrafi przecisnąć się przez najwęższe
szczeliny. Podczas lata kropiatki latają tylko
w razie konieczności. Zwykle milczące, ale
w czasie łączenia się w pary, w maju, samiec
woła wytrwale od zmierzchu aż do nocy. Wołanie powtarza się raz lub dwa razy na sekundę
i brzmi jak ostry gwizd „huitt\". Młode są
przywoływane „gug, gug\", a ostrzegane
,jCzik\".
Środowisko: Rozległe torfowiska niskie wysychające
trzcinowiska, gdzie woda częściowo
ustępuje już mułowi i odsłania korzenie roślin.
Z powodu zniszczenia jej biotopów kropiatka
jest wszędzie w Europie bardzo rzadka; liczniej
występuje miejscami na południu Rosji.
W Polsce tylko na niżu; miejscami - np. na
Bagnach Biebrzańskich, w bagiennej dolinie
Narwi, na Pojezierzu Lęczyńsko-Włodawskim
- dość liczna.
Lęgi: Gniazdo jest zwykle dobrze ukryte, zbudowane
w otoczonej wodą kępie turzycy. Jego
podstawę stanowią zagięte do środka łodygi
traw i innych roślin, od góry zadaszone liśćmi.
Okres lęgowy w Europie Środkowej to koniec
maja i czerwiec; 8-12 jaj wysiadywanych jest
przez 18-19 dni. Oboje rodzice wysiadują bardzo
intensywnie. Pisklęta pokryte są czarnym
puchem, dzioby mają żółto-czarno-czerwone.